ดูละครแล้วย้อนดูอะไร?

       ละครเป็นสิ่งที่อยู่คู่สังคมไทยมาช้านาน นอกจากจะเป็นรูปแบบรายการที่เรียกเรตติ้งให้สถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีส่วนใหญ่ ได้มากที่สุดชนิดที่คิวโฆษณาสินค้าคั่นรายการยาวเป็นหางว่าวทั้งที่ราคาสุด แสนจะแพงลิบลิ่วแล้ว ละครยังเป็นอะไรที่มีบทบาทต่อชีวิตของคนไทยจำนวนมาก ถึงขนาดว่าเป็นโปรแกรมสำคัญของชีวิตที่ห้ามใครมานัดไปทำอะไรเด็ดขาดหากละคร เรื่องโปรดได้เวลาออนแอร์

        ไม่ใช่แค่เข้ามามีบทบาทในตารางชีวิตเท่านั้น แต่สิ่งที่เนื้อหาของละครได้นำเสนอไม่ว่าจะผ่านการแสดงออกของตัวละคร ผ่านค่านิยมที่ถูกนำเสนอในละคร และอีกสารพัดรายละเอียดของละคร ล้วนเข้ามามีบทบาทในชีวิตและความคิดของผู้เสพย์ชม จน หลายๆครั้งแฟนละครบางคนได้ออกแอ๊คชั่นเลียนแบบตัวละครที่ตนเพิ่งดูจบไปโดย ไม่รู้ตัว(มักเป็นแอ๊คชั่นของนางร้ายมากกว่านางเอก แปลกดีเหมือนกัน) หรือใช้วิธีคิดแบบ‘ละครๆ’ในการเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆในชีวิตจริง นี่ เป็นสิ่งที่น่ากลัว เพราะสาระที่ถูกนำเสนอในละครไทยนั้นล้วนเป็นอะไรที่อันตรายต่อการใช้ชีวิต อย่างผู้มีสติและปัญญา มีงานวิจัยหลายชิ้นที่แสดงให้เห็นอันตรายของละครไทยที่กำลังฉายล่อตาล่อใจ เยาวชนของเราอยู่ทุกเช้าเย็น เรียกได้ว่าแม้แต่คนที่ไม่ใช่มุสลิม หากเพียงได้ใช้สติปัญญาใคร่ครวญเสียหน่อย ก็จะมองเห็นพิษภัยอันพึงหลีกห่างของละครไทยทุกวันนี้ได้เป็นอย่างดี

         หันมาพูดในมุมของมุสลิมผู้ศรัทธาในอัลลอฮฺ ละครยิ่งเป็นอะไรที่เราควรหลีกห่างให้จงหนัก เพราะนอกจากจะนำเสนอสิ่งที่ไม่ประเทืองต่อปัญญาแล้ว ยังมีรายละเอียดหลายอย่างที่ขัดแย้งกับคำสอนของอิสลาม เช่น การแต่งกายเปิดเผยสัดส่วนของตัวละคร การแทรกดนตรีประกอบ ฯลฯ และในฐานะที่ผู้หญิงย่อมเป็นผู้เสพย์ชมละครมากกว่าผู้ชาย จึงขอวกเรื่องให้แคบเข้ามาเฉพาะมุสลิมะฮฺ พี่น้องมุสลิมะฮฺของเราจำนวนไม่น้อยยังคงอุทิศบางส่วนของชีวิตประจำวันไปให้กับละคร ทั้ง ที่เวลาในดุนยาของผู้ศรัทธานั้นแทบจะมีไม่พอเพียงกับภารกิจที่รอเราอยู่ ไม่ต้องนับสารพันความชั่วร้ายที่ละครจะส่งมอบให้แก่ชีวิตและทัศนคติของเรา อย่างที่ได้กล่าวไปแล้ว ฉะนั้น จึงขอเรียกร้องเชิญชวนให้พวกเราตระหนักถึงอันตรายของละคร และพยายามออกห่างจากมัน ลองคิดดูแล้วกันว่าอนาคตของประชาชาติเราจะเป็นอย่างไร ถ้าเด็กๆจะต้องเติบโตขึ้นมาจากแม่ที่คิดอะไรแบบ‘ละครๆ’

        ในระยะแรก เราอาจพบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำใจหันหลังให้ละครเรื่องโปรดที่ตั้งตาคอย แต่ขอให้อดทนและขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮฺ เรา อาจเริ่มบอกตัวเองให้ตัดใจจากเรื่องใหม่ที่กำลังจะลงจอ โดยพยายามหากิจกรรมที่เป็นประโยชน์กว่ามาทดแทนช่วงเวลาที่เราเคยใช้หน้าจอ โทรทัศน์ ถ้าการทำอิบาดะฮฺอย่างการอ่านกุรอานหรือซิกรุลลอฮฺเป็นเรื่องลำบากเกินไป สำหรับการเลิกละครในระยะแรก เราอาจเริ่มต้นด้วยกิจกรรมง่ายๆที่ผ่อนคลาย เช่น การพูดคุยกับคนในบ้าน ทำขนม อ่านหนังสือที่เป็นประโยชน์ หรือใช้อินเตอร์เน็ตแสวงหาความรู้ที่เข้าท่า ฯลฯ ผลลัพธ์ที่เราได้รับจากกิจกรรมเหล่านี้อาจทำให้ตกใจไปเลยก็ได้ว่า เราเคยใช้เวลาที่สามารถทำประโยชน์ได้มากมายขนาดนี้ไปกับหน้าจอโทรทัศน์ที่ ไม่ให้อะไรนอกจากความไร้สาระจริงๆน่ะหรือ?

        ที่จริงแล้ว การลด-ละ-เลิกกิจกรรมหน้าจอโทรทัศน์นี่ ควรจะถูกนำมาใช้กับรายการโทรทัศน์ที่ไม่ก่อประโยชน์อื่นๆด้วย แต่วันนี้ขอยกตัวอย่างละครมาเป็นสิ่งที่เราควรบอกลาเป็นรายการแรกๆ เพราะอันตรายและความผิดบาปที่ละครจะสร้างให้แก่ชีวิตผู้ศรัทธาอย่างเรานั้น เป็นสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่ารายการไหนๆ หาก สุดท้ายแล้วก็หวังว่าการเลิกชมละครที่ไม่สามารถจะนำไปย้อนมองอะไรได้แบบละคร ที่นำเสนออยู่ในบ้านเมืองเราทุกวันนี้ จะนำไปสู่การบอกลารายการโทรทัศน์อื่นๆ รวมทั้งสารพัดเรื่องไร้สาระในชีวิตของเราด้วย เพราะนั่นคือสิ่งที่ดีต่อชีวิตของเราบนโลกอันแสนจะชั่วคราวใบนี้ที่สุดเลยล่ะ