เรื่องที่มองไม่เห็น

        ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง... เรื่องนี้เกิดขึ้นหลายพันปีมาแล้ว เป็นเรื่องของ"เดโมครีตุส" เป็นปราชญ์ตัวจ้อยๆ ที่เกิดในกรีกยุคแห่งปราชญ์ ยุกเดียวกับปราชญ์ชั้นครูอย่างอริสโตเติ้ล กับเพลโต วันนึงเดโมครีตุสเสนอ “ปรัชญาผ่ามันฝรั่ง” ให้คนยุคนั้นปวดหัวกันเล่น เดโมครีตุสบอกว่าถ้าผ่ามันฝรั่งออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน ท่านก็จะได้มันฝรั่งสองชิ้น.. แล้วถ้าลงมือผ่าต่อไปอีก ก็จะได้มันฝรั่งชิ้นเล็กลงเพิ่มขึ้นอีก...

        แล้วมันน่าสนใจตรงไหนเนี้ย? ตรงนี้ครับ... ตามมาสิ เด โมครีตุสบอกว่าถ้าเราสามารถผ่ามันออกได้เรื่อยๆ และเราไม่หยุดผ่าล่ะจะเกิดอะไรขึ้น มันฝรั่งลูกนี้(โดยทฤษฎี)อาจผ่าได้หมื่นครั้ง แสนครั้งหรือล้านครั้ง แต่สุดท้ายก็มีจุดหนึ่งที่ไม่สามารถผ่าได้อีกต่อไปแล้ว เพราะการผ่าคือการที่มีดเคลื่อนที่ผ่านรอยแยกระหว่างอนุภาค เพื่อแยกอนุภาคสองอนุภาคออกจากกันเท่านั้น ดัง นั้นเมื่ออนุภาคสองตัวสุดท้ายของมันฝรั่งถูกแยกเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงคราวที่มีดจะไปสัมผัสอนุภาคที่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้... เดโมครีตุสเรียกมันว่า “อะตอม” (คำว่าอะตอม atomos หรือ a-tom ในภาษากรีกแปลว่าแบ่งแยกออกจากกันไม่ได้)

        ครั้งแรกที่ผมอ่านเรื่องของคุณ “เดโมครีตุส” อะไรเนี้ย... ก็รู้สึกทึ่งในความช่างคิดของเขามาก ไม่น่าเชื่อว่าอะตอมที่แม้แต่ผมซึ่งเกิดในยุคที่ที่เมืองไทยมีดาวเทียม 6 ดวง (แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจว่าเป็นของไทยอยู่รึเปล่า) ยังไม่เคยเห็นอะตอมตัวเป็นๆ ซักครั้ง แต่คนในยุคสี่ร้อยปีก่อนคริสตกาลกลับเอาเรื่องนี้มาพูดอย่างกับ “ตาเห็น”... เรื่องนี้ทำให้ผมยืนยันกันตัวเองอีกครั้งว่า การที่เราจะเชื่อในอะไรซักอย่างไม่จำเป็นที่เราจะต้องเห็นสิ่งนั้น

        พอจับทางได้แล้วใช่มั้ยครับ..ว่าผมกำลังลากเราเข้าสู่เรื่องอะไร!

        ผมกำลังจะบอกว่า... ไม่ใช่ข้ออ้างเลยที่เราจะพูดว่า “ฉันไม่เชื่อว่ามีพระเจ้า” เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า “เราไม่เห็นพระองค์!!!” การเชื่อโดยที่เราไม่เห็นหรือไม่ได้ยิน ไม่ใช่ความเขลาครับ ไม่ใช่เรื่องที่อยู่นอกกรอบวิทยาศาสตร์เลย เราเชื่อว่ามีสนามแม่เหล็ก, เชื่อว่ามีแรงโน้มถ่วงโดยที่ไม่จำเป็นต้องเห็นมัน, ทุกวันนี้เด็กมัธยมต้นหัวเกรียนๆ ทุกคนก็รู้จัก “อะตอม” แทบทั้งนั้น แต่ทำไมคนอีกค่อนโลกกลับสามารถตะแบงเชื่อว่า “ไม่มีพระเจ้า” ได้อีก ทั้งๆที่หลักฐานของการมีอยู่ของพระเจ้า ปรากฎเกลื่อนฟ้าเกลื่อนแผ่นดิน

        หวังว่าอีกซักสิบปีร้อยปีหรือพันปีในอนาคต ทฤษฎีเกี่ยวกับ “การมีอยู่จริงของพระเจ้า” จะเป็นเรื่องธรรมดาๆ เหมือนกับที่เด็กยุคนี้เห็นว่าทฤษฎี “อะตอม” ของเดโมครีตุสเป็นที่แสนจะเรื่องธรรมดา