วิกฤติ Dubai World

       เมื่อปีที่แล้ว คนไทยและทั่วโลกได้รู้จักกับวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ที่มีต้นตอจากเจ้าพ่อทุนนิยม อย่างสหรัฐอเมริกา ซึ่งว่ากันว่าวิกฤตินั้นเกิดจากความโลภของสาวกทุนนิยมและระบอบดอกเบี้ยที่ มองทุกอย่างในโลกว่าสามารถนำมาเก็งกำไรได้ทั้งหมด แม้กระทั่งความเชื่อมั่นไว้วางใจก็มีราคาและเอามาเก็งกำไรเช่นเดียวกัน ซี่ งกว่าที่โลกจะตื่นและรู้ว่าปัญหานั้นรุกลามใหญ่โตเพียงใดก็ต้องใช้เวลาพอ สมควร เพราะต่างคนต่างพยายามปิดแผล ห้ามเลือดกันยกใหญ่ เมื่อไม่ให้ผู้ชมนอกเวทีเห็นอาการ กลัวว่าจะถูกไล่ลงเวทีก่อนเวลาอันควร

        หนึ่งในนักมวยที่ขึ้นเวทีทุนนิยมก็มีรัฐอาหรับรัฐหนึ่งชื่อว่าดูไบ ที่เกือบจะสำเร็จในการปิดแผลดังกล่าว แต่สุดท้ายก็เก็บอาการไม่อยู่ เมื่อบริษัท Dubai world ประกาศพักการชำระหนี้มูลค่ามากกว่า 59,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2009 ที่ผ่านมา บางคนอาจจะถามว่าก็แค่บริษัทหนึ่งไม่มีตังค์ใช้หนี้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรัฐ ดูไบ คำตอบคือบริษัทนี้มีรัฐดูไบถือหุ้นอยู่ 100 เปอร์เซ็นต์ (พูดง่ายๆคือบริษัทนี้เป็นตัวแทนของรัฐดูไบในภาคธุรกิจและการลงทุนทั้งในและ นอกประเทศนั่นเอง ดังนั้นฐานะทางการเงินของบริษัทก็สะท้อนให้เห็นถึงฐานะของรัฐดูไบได้อย่างมี นัยสำคัญนั่นเอง) นอกจากนี้การพักการชำระหนี้ในวงการธุรกิจถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เนื่อง จากกระทบกระเทือนต่อความน่าเชื่อถือของเจ้าของหุ้นซึ่งในวงการธุรกิจแล้วไม่ มีอะไรที่มีความสำคัญมากกว่า "ความน่าเชื่อถือ" วิกฤติครั้งนี้จึงเป็นการตบหน้ารัฐดูไบฉาดใหญ่จนถึงขั้นเลือดกบปากเลยที เดียว

        วิเคราะห์สาเหตุ : สาเหตุสรุปให้คนฟังเข้าใจง่ายๆคือ Dubai World ใช้จ่ายเกินตัวคือไม่มีเงินสดแต่อยากลงทุนในโครงการใหญ่ๆก็เลยต้องทำการกู้ หนี้ยืมสินชาวบ้าน (ไม่ใช่ชาวบ้านอย่างเราหรอกครับ แต่เป็นบรรดาสถาบันเงินทุน และธนาคารดอกเบี้ยทั้งหลาย) คราวนี้พอโครงการที่ได้ลงทุนไปแต่กลับมีผลตอบแทนหรือรายได้ต่ำกว่ารายจ่าย ของดอกเบี้ยที่ไปกู้หนี้เขา ก็ทำให้ปัญญาที่จะไปจ่ายหนี้พร้อมดอกเบี้ยนั้นมันไม่มี ทีนี้ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีก็เลยต้อง ประกาศหยุดจ่ายหนี้ดื้อๆเลย หรือที่เราเรียกว่าชักดาบ นั่นล่ะครับ

        บางคนถามว่า รัฐดูไบยากจนขนาดนั้นเชียวหรือ?? น้ำมันก็แพงรายได้จากน้ำมันก็เหลือกินเหลือใช้แล้ว?ทำไมต้องไปกู้หนี้ยืมสิน คนอื่นเขา? คำตอบคือ มันเป็นธรรมเนียมหรือค่านิยมหรือความเชื่อหรือความโง่ก็ไม่รู้ได้ที่รายได้ จากการขายน้ำมันของรัฐดูไบหรือประเทศเศรษฐีน้ำมันอื่นๆในตะวันออกกลาง จะถูกนำไปลงทุนในพันธบัตรของรัฐบาลหรือเอกชนในประเทศตะวันตกโดยเฉพาะในสหรัฐ อเมริกา พูดง่ายๆภาษาชาวบ้านคือ เศรษฐีน้ำมันพวกนี้เอาเงินของตัวเองไปให้ชาวตะวันตกยืมใช้โดยหวังจะได้ ดอกเบี้ยจากพันธบัตรที่ชาวตะวันตกสัญญาว่าจะจ่ายให้เมื่อถึงเวลา ที่นี้เมื่อตัวเองต้องการจะลงทุนทำอะไรก็ไม่รู้จะไปเอาที่ไหน ก็เลยต้องไปกู้หนี้ยืมสินชาวบ้านอีกทอดหนึ่งโดยที่สัญญากับชาวบ้านว่าจะจ่าย หนี้พร้อมดอกเบี้ยเมื่อถึงเวลาของมันเหมือนกัน (ฉลาดไหมครับพี่น้อง) ทีนี้เมื่อโครงการที่ลงทุนเจ๊ง กำไรหด รายได้ไม่เข้าเป้า สุดท้ายก็ต้องประกาศไม่จ่ายหนี้ชั่วคราว ก็เป็นที่มาของวิกฤติดูไบที่เราทั้งหลายได้ยินกันน่ะครับ

        สรุปสาเหตุอีกครั้ง : สาเหตุที่ชัดแจ้งดั่งดวงอาทิตย์ที่เรารู้ๆกันน่ะครับ คือความโลภและหลงในระบุบทุนนิยมและการเล่นกับไฟของดอกเบี้ยนั่นเอง

        ของแถม : ล่าสุดทางรัฐอบูดาบีเพื่อนบ้านดูไบได้ประกาศอัดฉีดเงินให้กับทางดูไบเพื่อแก้ไข สถานการณ์เฉพาะหน้าไปก่อน ซึ่งการที่รัฐอบูดาบีซึ่งเป็นเมืองหลวงและรัฐบาลกลางของสหรัฐอาหรับเอมิ เรตส์อัดฉีดเงินช่วยเหลือดูไบนั้น ทำให้ราชวงศ์ที่ปกครองดูไบต้องเสียหน้าและยอมลดความหยิ่งผยองลงและต้องเพิ่ม ความร่วมมือกับรัฐบาลกลางมากขึ้น ว่ากันว่าเรื่องนี้ผลกระทบต่อนักโทษชายคนหนึ่งที่จะไม่ได้รับความสะดวกจาก รัฐดูไบอีกต่อไป เนื่องจากที่ผ่านมาทางการไทยพยายามขอความร่วมมือจากเอมิเรตส์มาหลายครั้งแต่ ไม่ได้รับสัญญานที่ดีจากดูไบซักเท่าไหร่ จนเมื่อเกิดวิกฤติดูไบเวิร์ลดที่ได้กล่าวมาข้างต้น