เรื่องน่าเศร้าของงานแต่งงาน

       ผู้เขียนสบโอกาสได้ไปงานแต่งงานตามคำเชิญ จริงๆ แล้วมันก็เป็นงานหนึ่งจากหลายๆ งานที่ได้รับเชิญอยู่เสมอ แต่คงเพราะพอดีมันเป็นช่วงที่ผู้เขียนได้มองเห็นอะไรบางอย่างแล้วได้คิด ก็เลยอยากนำมาแลกเปลี่ยนกับพี่น้องผู้อ่าน เพื่อชวนให้ร่วมคิดไปด้วยกัน

        บรรยากาศของงานแต่งงานเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีของเจ้าภาพและแขกผู้มาเยือน รอยยิ้มที่ไม่ได้แสร้งทำมีให้เห็นทั่วไปในงาน อาหาร หรูที่บริการแขกสร้างความพึงพอใจให้ผู้ร่วมงาน แม้จะต้องคอยหลบหลีกกับเพศตรงข้ามหรือดูจังหวะที่ไม่ชุลมุนเพื่อเข้าไปตัก ทว่าไม่เป็นอุปสรรคให้หงุดหงิดใจของใครนัก แม้ว่าจำนวนแขกล้นหลาม แต่เจ้าภาพก็ได้จัดโต๊ะไว้ต้อนรับอย่างเพียงพอ อาจจะชิดๆ กันบ้างให้ต้องคอยหลบหลีกกัน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงบ่นว่าเป็นปัญหาใหญ่ แขกมุสลิมะฮฺเกือบทั้งหมดคลุมผ้าคลุมศีรษะ ซึ่งอาจแตกต่างหลากสี หลากสไตล์ ตามรูปแบบนิยม หน้างานมีซุ้มดอกไม้สำหรับถ่ายภาพร่วมกับคู่บ่าวสาว ซึ่งไม่แน่ใจนักว่าชายที่ยืนข้างเจ้าสาวในทุกรูปนั้นเป็นมะหฺรอมของเธอรึเปล่า บาง คราก็มีเพื่อนๆ เจ้าสาวยกกลุ่มกันมาถ่ายรูป ชักชวนกันอย่างสนุกสนาน พวกเธอรวมกันเป็นกลุ่มด้วยผ้าคลุมหลากสี ชุดหลากสัน พร้อมรอยยิ้มกว้าง วางใบหน้าเอียงให้ได้องศารับกับมุมกล้อง ช่างเป็นภาพแห่งความสนุกสนานยินดี ครั้น เมื่ออะซานเข้าเวลาละหมาดมัฆริบ (ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าเป็นช่วงเวลาละหมาดที่สั้นมาก) หลังจากผู้คนกลับออกมาจากการละหมาดญะมาอะฮฺ และหลังจากที่ผู้เขียนละหมาดเสร็จ ก็เห็นเจ้าสาวยังคงปฏิบัติหน้าที่หน้าซุ้มถ่ายรูปอย่างเคร่งครัด...

        นี่เป็นส่วนหนึ่งจากบรรยากาศในงาน เมื่อพี่น้องอ่านมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง? “เสียดายจังที่ไม่ได้ไปงานนี้” “ก็ธรรมดางานแต่งงานทั่วไปนี่” “ไม่เห็นจะเศร้าตรงไหนเลย ก็มีแต่ความยินดี” ฯลฯ เรื่องเศร้าของบทความนี้น่าจะอยู่ประมาณว่า แล้วเจ้าสาวหรือเจ้าบ่าวก็ป่วยหรือเสียชีวิตก่อนที่จะได้นิกะฮฺ อย่างนั้นใช่มั้ยคะ? ถ้าแบบนั้นมันก็เหมือนพล็อตเรื่องของละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง แต่นี่คือชีวิตจริง โลกแห่งความจริงที่เมื่อเจอบรรยากาศเช่นนี้แล้วความรู้สึกที่เรามีมันจะฟ้องถึงสิ่งที่อยู่ในหัวใจของเรา ใน งานนั้นเป็นช่วงเวลาผู้เขียนรู้สึกเศร้าจนอยากจะร้องไห้มันตรงนั้น พยายามมองหาเพื่อนร่วมความรู้สึกที่กำลังสะเทือนใจกับสภาพของพี่น้องมุสลิม สะเทือนใจเรื่องอะไรกัน???

        ในเมื่อความยินดีกับเจ้าภาพและคู่บ่าวสาวก็เป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้วในงานแต่ง งาน โดยเฉพาะเมื่อชายหญิงคู่หนึ่งได้นิกะฮฺกันถูกต้องตามหลักการ ใช่ค่ะ แต่.. มุสลิมะฮฺอย่างเราๆ น่าจะอึดอัดใจเมื่อที่ตักอาหารไม่ได้แยก คอยระวังว่าจะต่อหลังเมื่อไหร่ให้ห่างผู้ชาย ระแวงว่าอย่าให้ผู้ชายมาต่อหลังเรานะ เราน่าจะอึดอัดใจที่จะเข้าร่วมตักอาหารหรือเดินในที่ผู้คนพลุกพล่าน มากกว่าอดใจรอกินอาหารโปรดไม่ไหว เราน่าจะเศร้าใจกับสภาพการแต่งกายของพี่น้องมุสลิมะฮฺที่เหมือนยกเวทีแฟชั่นมาวางโชว์ เรา น่าจะรู้สึกแย่กับซุ้มถ่ายภาพ เมื่อมันได้เป็นจุดสนใจของผู้คน และแน่นอนว่ามีพี่น้องมุสลิมะฮฺของเราหลายชีวิตที่ใช้จุดนั้นเป็นที่แสดง ความยินดี แต่ไม่แคร์เลยว่ากี่สายตากำลังจับจ้องเธอ และอีกกี่สายตาที่จะตามมาดูรูปของเธอในอัลบั้ม เราน่าจะต้องรู้สึกว่ามันเป็นความบกพร่องของบ่าวที่ไม่ขมีขมันตอบรับคำเรียกร้องสู่การอิบาดะฮฺพระผู้ทรงเป็นเจ้าของชีวิต เราน่าจะต้องรู้สึกอะไรอีกหลายต่อหลายอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นในงานนี้ โดยเฉพาะเมื่อ...

        เมื่อมันเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่มัสญิดอัลอักซอของเรากำลังจะถูกทำลาย เมื่อมันเป็นช่วงเวลาที่พี่น้องมุสลิมหลายส่วนของโลกกำลังลุกฮือขึ้นทำอะไรสักอย่าง แม้ว่าอาจจะบกพร่องไปต่อหน้าที่ก่อนหน้านี้ เมื่อมันเป็นช่วงเวลาที่เรากำลังเรียกร้องและต้องการกำลังของพี่น้องมุสลิมทั่วโลก เพียงดุอาอฺและบอยคอตก็ช่วยได้มาก เมื่อมันอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เรากลับมาเจอพี่น้องของเราในสภาพนี้ สภาพที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว สภาพที่หลงลืมเรือนร่าง สภาพที่ไม่รู้จะบอกว่าอะไร แต่ สิ่งที่สะเทือนใจสุดๆ คือ กลุ่มคนเหล่านี้ส่วนมากมีความรู้ศาสนามากกว่าเรา เป็นความหวังและที่พึ่งของศาสนาของเรา เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือ? ... ยาอัลลอฮฺ