การอ่าน..งานอดิเรก?

       เวลากรอกประวัติจะสมัครงาน, เข้าเรียนต่อ, หรือการถูกสัมภาษณ์คำถามที่ถูกถามบ่อยคือ “งานอดิเรกของคุณคืออะไร?”

       อาจตอบได้ตั้งแต่ เล่นฟุตบอล, เล่นเกมส์, เดินห้าง, ปลูกต้นไม้, นอนหลับ, พายเรือแคนนู, ขับรถเล่น, ไปเที่ยวเขาใหญ่, จนถึงขับเครื่องบิน และฯลฯ แต่มีคำตอบหนึ่งที่หลายคนใช้ คือ “การอ่านหนังสือ”

       การอ่านคืองานอดิเรกของฉัน

       เยี่ยมมากครับอย่างน้อยก็เป็นคนรักการอ่าน แต่สำหรับมุสลิมคงไม่พอแค่นี้ ตอบคำถามแล้วต้องกลับมาทบทวนอีกทีว่าสมควรหรือที่จะให้ “การอ่าน” เป็นเพียงงานอดิเรกของชีวิต?

       หากเป็นเช่นนั้นย่อมหมายถึง เรามีภารกิจหรือการงานอื่นที่สำคัญกว่าการอ่านต้องจัดลำดับการอ่านไว้ในหมวด งานอดิเรก มิใช่งานประจำ, งานหลัก หรือเป็นวาระของชีวิต

       ทำอย่างอื่นก่อนว่างเมื่อไหร่แล้วค่อยอ่าน เพราะการอ่านเป็นแค่งานอดิเรก

       กลับมาดูคำสั่งแรกที่อัลลอฮฺสั่งใช้ให้มนุษย์ยุคนี้สมัยนี้ได้ตระหนักกันอีกครั้ง “จงอ่าน” เคยสงสัยไหมครับทำไมต้องเป็นคำนี้ด้วย ทำไมอัลลอฮฺจึงเลือกคำๆ นี้เป็นการติดต่อสื่อสารแรกต่อปวงบ่าวทั้งมวล ขณะที่คำอื่นๆ จากอัลกุรอานที่มีทั้งหมดประมาณ 77,000 คำซึ่งถูกประทานลงมาตลอด 23 ปีจึงไม่ถูกหยิบมานำเสนอในช่วงเวลานั้น

       คำสั่งมากมายที่ปรากฎในอัลกุรอานและปฏิเสธความสำคัญไม่ได้ ตั้งแต่ “จงดำรงละหมาด..”, “จงจ่ายซะกาต..”, “จงต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮฺ..”, “จงสั่งใช้ให้ทำความดี..”, “จงห้ามปรามความชั่ว..”, “จงอดทนต่อสิ่งที่มาประสบ..”, “จงสำนึกผิดต่ออัลลอฮฺ..” ฯลฯ ล้วนเป็นคำบัญชาที่หนักอึ้งทั้งนั้น แต่กระนั้น “จงอ่าน..” ก็ถือเป็นคำบัญชาแรกจากคำบัญชาที่หนักอึ้งเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้ “การอ่าน” ในทัศนะอิสลามต้องไม่ใช่แค่ “งานอดิเรก” แน่นอน ไม่ใช่กิจกรรมที่ใครๆ สามารถเลือกทำเลือกทิ้งได้เป็นอันขาด

       ลองคิดดูซิครับสภาพของท่านนบีขณะพบกับญิบรีล อ่านก็ไม่ออกเขียนก็ไม่ได้ อย่าว่าแต่ความไม่ชอบ ไม่ถนัดอย่างเราๆ เลย ท่านนบีเองไม่รู้หนังสือแต่ญิบรีลก็ยังเน้นย้ำว่าท่านต้องอ่าน “จงอ่าน”, “จงอ่าน”, “จงอ่าน” ย้ำอยู่อย่างนั้น

       มุสลิมต้องไม่ให้การอ่านเป็นเพียงงานอดิเรก “การอ่าน” ต้องเหมือนการรับประทานอาหาร ดื่มน้ำ หรือถ่ายทุกข์มันคือกิจวัตรประจำวัน มีใครไหมเวลาถูกถามว่างานอดิเรกคืออะไร? จะตอบว่า “กินข้าว”, “ดื่มน้ำ”, หรือ “อาบน้ำ” เป็นไปไม่ได้เพราะเหล่านี้คือวัตรปฏิบัติที่ชีวิตมนุษย์ขาดไม่ได้ “การอ่าน” ก็เช่นกันเป็นสิ่งที่มนุษย์ยุคหลังจากคำสั่ง “จงอ่าน” ถูกประทานลงมาขาดไม่ได้

       หากการอั้นปัสสาวะทำให้กระเพาะปัสสาวะอักเสบ..

       การไม่ทานข้าว ดื่มน้ำทำให้ร่างกายไม่มีแรง..

       การไม่อาบน้ำทำให้ร่างกายสกปรก..

       ..การไม่อ่านก็ย่อมทำให้สมองมนุษย์อักเสบ ขาดเรี่ยวแรง และสนิมขึ้นสกปรกอย่างแน่นอน

       หลังจากคำว่า “จงอ่าน” 3 ครั้ง ญิบรีลจึงเริ่มสอนปฐมโองการแห่งคัมภีร์อัลกุรอานอีก 5 โองการ ดังนี้

       “จงอ่านด้วยพระนามของพระเจ้าของเจ้าผู้ทรงสร้าง, ผู้สร้างมนุษย์มาจากก้อนเลือด, จงอ่านและพระเจ้าของเจ้าคือผู้ที่มีเกียรติยิ่ง, ผู้ทรงสอนด้วยปากกา, สอนให้มนุษย์รู้ในสิ่งที่เขาไม่รู้” บทอัลอะลัก, โองการที่ 1 – 5

       จนแล้วจนรอด คำว่า “จงอ่าน” ก็ยังถูกนำมากล่าวอีกถึงสองครั้งสองหน บ่งบอกให้มนุษย์รู้ว่าเวลาเริ่มอ่านเริ่มศึกษาต้องเริ่มด้วยนามของพระเจ้า และเมื่อได้ความรู้แล้วก็ต้องสำนึกเสมอว่าเป็นความรู้ที่มาจากพระเจ้าเช่น กัน ดังนั้นจึงห้ามนำความรู้ของตนไปเหยียดหยามความไม่รู้ของผู้อื่นเป็นอันขาด

       สังเกตให้ดีนะครับว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนที่นบีมุฮัมมัดจะรู้ว่าผู้นำเอาโองการเหล่านี้มาคือ ญิบรีล เป็นฑูตจากองค์อภิบาลแห่งสากลโลก, เกิดขึ้นก่อนที่มุฮัมมัดจะทราบว่าตนเองคือร่อซูลของอัลลอฮฺ, เกิดขึ้นก่อนที่นบีมุฮัมมัดจะรู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ญิบรีลนำมาคือ อัลกุรอาน

       สรุปได้นะครับว่าด้วย “การอ่าน” นี้เองทำให้เราเรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยรู้, ทำให้รู้จักบุคคลที่ไม่เคยรู้จัก, ทำให้รู้จักว่าตนเองเป็นใครมีความเกี่ยวข้องกับพระผู้เป็นเจ้าอย่างไร, ที่สำคัญด้วยการอ่านนี้เองทำให้เรารู้ว่าในอัลกุรอานมีเนื้อหาใดที่พระผู้ เป็นเจ้าต้องการบอกกับเรา?